Znaleziska archeologiczne potwierdzają pojawienie się pierwszych osad w dolnym biegu Świny już 3 tys. lat p.n.e. Z pierwszej wzmianki o tych terenach (Geograf Bawarski, IX w.) wiadomo, że był tutaj strategiczny gród Wolinian, strzegący ujścia rzeki. Ziemie te podbił Mieszko I, a sto lat później miejscowa ludność została schrystianizowana przez św. Ottona z Bambergu, jednak gdy tylko nadarzyła się sposobność, pod duchowym przewodnictwem kapłanów z Arkony powrócono do religii przodków.

Według wczesnośredniowiecznych tekstów, przez rzekę i osadę Szvine wiódł szlak kupiecki z potężnego wtedy Wolina do Kołobrzegu. W XII w. miejscowość została zniszczona podczas najazdu Duńczyków. Pierwsza zachowana informacja o przewoźniku Teodoryku i przeprawie promowej przez Świnę pochodzi z 1230 r. Pod koniec XIII w. książę Bogusław IV nadał kupcom pomorskim prawo do wolnego przewozu towarów przez ujście Świny, wznosząc komorę celną (zamek).

Po śmierci ostatniego zachodniopomorskiego władcy wielowiekowy spokój zburzyła inwazja króla szwedzkiego Gustawa Augusta – Lwa Północy (1630 r.). Po pokoju westfalskim, kończącym wojnę trzydziestoletnią, Pomorze przypadło Szwedom, ale w 1720 r. Prusy wykupiły Wolin i Uznam za 10 mln talarów w złocie. Do słowiańskiej nazwy osady Swine dodano końcówkę münde ("ujście"). Aby uniknąć płacenia ceł na podlegającej szwedzkiej kontroli rzece Pianie, rząd pruski umożliwił żeglugę Świną do Szczecina i rozpoczął pogłębianie głównego koryta rzeki pod nadzorem holenderskiego inżyniera generała Wallrave’a, budowniczego portu i miasta. W 1765 r. Fryderyk Wielki nadał Swinemünde prawa miejskie.

Na początku XIX w., wraz ze wzrostem popularności Bałtyku, do Swinemünde zaczęli przybywać pierwsi wczasowicze i wkrótce otwarto tu kąpielisko. Miasto prężnie się rozwijało – zbudowano linię kolejową, w 1858 r. latarnię morską, następnie zmodernizowano port, a pod koniec XIX w. uruchomiono połączenie promowe ze Szwecją. Wakacje spędzali tu Niemcy i obcokrajowcy, w tym Polacy, m.in. Wojciech Kossak z rodziną czy Feliks Nowowiejski, który właśnie tutaj skomponował operę Legenda Bałtyku.

Na przełomie XIX i XX w. po odkryciu źródeł chlorkowo-solankowych powstało uzdrowisko oraz park zdrojowy (1890 r.). W okresie międzywojennym był tu niemiecki port wojenny, a podczas II wojny cztery obozy pracy przymusowej dla Polaków i Francuzów. 5 maja 1945 r. Świnoujście wyzwolono spod okupacji niemieckiej i miasto powróciło do Polski – wojenne zniszczenia sięgały 55%. W latach 60. i 70. XX w. powstał port morski, który wraz ze szczecińskim utworzył Zespół Portowy Szczecin–Świnoujście.

źródło: www.plaze.onet.pl