Bardo – historia
Bardo jest niezwykle malowniczo położone – w przełomie Nysy Kłodzkiej. Właśnie to obniżenie w łańcuchu górskich zdecydowało, że od wielu stuleci przez to miejsce wiodła droga z północy na południe, tędy prowadził bursztynowy szlak. Już w X w. założono tu gród, w 1096 r. Bardo stało się siedzibą kasztelana, w XIII w. - osadą targową, a w 1390 r. uzyskało prawa miejskie. Od 1299 do 1810 r. miasto należało do zakonu cystersów. W średniowieczu i wiekach późniejszych Bardo było przede wszystkim znanym centrum pielgrzymkowym. Od ok. 1200 r. wiernych przyciągała tu figura Matki Boskiej na tronie. Dzięki temu miasto dynamicznie się rozwijało, a obok siebie w XIV wieku funkcjonowały 2 kościoły, w których odprawiano msze jednocześnie. Świątynie zostały zniszczone w latach 20. XV w. podczas najazdów husytów. W latach 1686 – 1704 wzniesiono kościół, który przetrwał do dziś. Na bogate wyposażenie świątyni, oprócz wspomnianej figury Matki Boskiej, składają się m. in. barokowe ołtarze, malowidła i rzeźby; w zakrystii przechowywane są naczynia i szaty liturgiczne z XVI – XVIII w.
W 1400 r. na górze Kalwarii, wznoszącej się nad miastem, objawiła się Matka Boska. Od tamtej pory pielgrzymi odwiedzają i to miejsce. W latach 1617 – 1619 z inicjatywy biskupa wrocławskiego wybudowano tu Kaplicę Górską. Na górę prowadzi wiele szlaków, przy których w późniejszych wiekach ustawiono kapliczki.

Źródło: Polska podróże z historią
Przewodnik turystyczny, 2008
strona 272-273