Gmina Brenna ma równie bogatą historię, jak i tradycję.

Należą do niej Górki – jedna z najstarszych podbeskidzkich wiosek wymienionych już w 1305 roku. O pierwszych wiekach ich istnienia nie potrafimy wiele powiedzieć. W roku 1302 Górki zostały wymienione w Liber fundatnionis espiscopatus vratislaviensis (Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) jako wieś władcza. Stanowiła własność kogoś z książęcej służby czy nawet kogoś z poddanych, któremu książę cieszyński za zasługi nadał 20 zwykłych łanów ziemi oraz bezherbowe szlachectwo. W drugiej ćwierci XV wieku Górki stały się wsią będącą częścią obszerniejszego majątku kolejnych rodzin szlacheckich. Często poszczególne wioski na skutek rozrostu rodziny i różnych koligacji przechodziły z rąk do rąk. Najdłużej trzymali Górki Góreccy (1521-1697) i ostatni Marklowscy (1734-1802).
W XVI wieku wieś rozprzestrzeniła się w górę rzeki Brennicy i była na tyle duża, że w dokumentach rozróżnia się położone niżej: “stare” Górki Wielkie szlacheckie i położone wyżej Górki Małe – włościańskie.

Nie znamy dokładnej daty powstania wsi Brenna. Pierwsza o niej wzmianka w aktach historycznych pochodzi z końca XV wieku. Mianowicie w dokumencie wydanym 30 czerwca 1490 roku. Książę cieszyński Kazimierz potwierdza, że niejaki Wawrzyniec z Pogórza zapisuje połowę wsi Pogórza i Brennej wraz ze wszystkimi przynależnościami, swojej małżonce Salomenie z Vrchlabi. Z faktu zanotowanego w dokumencie można wnioskować, że Brenna zamieszkana była już wcześniej, przynajmniej częściowo na dogodniejszych dla osadnictwa terenach. Skoro bowiem w roku 1490 dokonano darowizny połowy wsi, to wieś ta ukształtowana musiała być i zamieszkana już znacznie wcześniej. Wyodrębniła się ona jak pisze w „Historii osadnictwa w Beskidzie Śląskim” historyk i badacz dziejów Śląska – prof. Franciszek Popiołek, ze starszej wsi – Górek Małych.
źródło: www.brenna.org.pl