Nazwa Jastrzębia Góra pojawia się po raz pierwszy na mapie Schrottera z końca XVIII wieku jako Habitchs Berg oraz na mapie Teritorium Piliensee z 1848 roku. Jest to jednak nazwa najwyższego wzniesienia na Kępie Swarzewskiej Jastrzębia Góra Wschodnia o wysokości 67,8 m n.p.m., położona pomiędzy Rozewiem a Chłapowem Historia tej letniskowej miejscowości sięga zaledwie lat dwudziestych XX wieku. Do roku 1921 cały obszar Jastrzębiej Góry należał do Niemca Haneumanna, właściciela majątku Mieroszyno, oddalonego o 5 km na południe. Ówczesny teren niezagospodarowany i dziki pokrywały pastwiska, kępy krzewów oraz lasy sosnowe.


Przełom nastąpił w 1921 roku, kiedy to warunki klimatyczne i możliwości rozwoju rekreacji tego odcinka wybrzeża zostały dostrzeżone przez ludność zamieszkującą Polskę centralną. Swój rozkwit Jastrzębia Góra zawdzięcza inż. Jerzemu Osmołowskiemu, zamieszkałemu w Warszawie. Jerzy Osmołowski utworzył spółkę z o.o. "Ro-zewja", w skład której weszli Henryk Kuncewicz i Adolf Makomaski. Spółka zakupiła w 1921 roku od Haneumanna ponad 58 ha ziemi nad Morzem Bałtyckim. Nowo zakupiony obszar obejmował tereny od obecnej ulicy Bałtyckiej do ulicy Droga Rybacka W 1924 roku spółka "Rozewja" przekształciła się w spółkę akcyjną "Jastgór - Kąpiele na Wielkim Morzu". Jerzy Osmołowski jak i pozostali członkowie spółki teren rozparcelowali i sprzedawali jako działki budowlane.


Pierwszy dom o nazwie "Kaszubka" przy ulicy Władysława IV nr 4 wybudował w latach 1921-1922 p. Szymański. Drugi dom w pobliżu, przy tej samej ulicy zbudował Kazimierz Pawłowicz. Jako trzeci dom powstał dom Winkenhagena, przy obecnej ul. Kaszubskiej. W 1924 roku ów dom zakupili Księża Jezuici z Prowincji Wielkopolsko- Mazowieckiej, gdzie w sezonie letnim służyli posługą duszpasterską dla wiernych w latach 1924-1939 i 1946-1966. Z czasem kaplica stała się parafialną dla mieszkańców Jastrzębiej Góry, którzy do tej pory należeli do parafii w Strzelnie, oddalonej o 7 km. Inż. Osmołowski wybudował w Jastrzębiej Górze 7 domów, spośród których "Bałtyk" zdobył największy rozgłos. Renomę przyniosło mu nie tylko usytuowanie na brzegu morskim ale również wyposażenie w baseny kąpielowe, do których wodę doprowadzano z Morza Bałtyckiego. W tym ogromnym Domu Zdrojowym, liczącym 53 pokoje, wypoczywała głównie elita Polski przedwojennej. W okresie II wojny światowej obiekt funkcjonował jako "Kurhaus Habitechsberg". Ośrodek został wysadzony w powietrze w 1945 roku, w momencie opuszczania obiektu przez Niemców. Odbudowany w latach 50-tych przeszedł na Skarb Państwa i obecnie funkcjonuje jako Ośrodek Ministerstwa Finansów.