Get Adobe Flash player

Karwieńskie Błoto Drugie

Historia

Karwieńskie Błota I i II
Rolniczo-letniskowa wieś założona przez Holendrów w XVII stuleciu, leżąca w pasie nadmorskich bagien, około 1,3 km od brzegu Bałtyku.
Z zapisów z 1292 roku wynika, że Karwieńskie Błota to bagna nieprzydatne dla osadnictwa. W roku 1599 starosta pucki Jan Wejher sprowadził tu osadników z Fryzji, wydzierżawiając im 55 włók gruntu oraz nadając liczne przywileje, m.in. prawo do połowu ryb, warzenia piwa oraz zachowania własnych praw i wyznania. Wieś została rozplanowana wg holenderskich wzorców – zabudowania wznoszono w dwóch rzędach, teren między nimi został zmeliorowany. Karwieńskie Błota dwukrotnie zostały zalane przez Bałtyk – około 1660 i w 1785 roku. Wedle katastru z 1772 roku wieś liczyła 36 włók, a zamieszkiwało ją 37 właścicieli, 4 zagrodników i kowal. Potomkowie Fryzów zachowali odrębny język, kulturę i wyznanie i dopiero w XIX stuleciu wprowadzenie obowiązku szkolnego i planowe działania pruskich władz doprowadziły do zniemczenia mieszkańców. Większość „Olendrów” po 1945 roku wysiedlono do Niemiec. W latach 70. i 80. XX wieku grunty w Karwieńskich Błotach zostały wykupione przez mieszkańców miast, co zapoczątkowało proces przekształcania wsi w miejscowość letniskową. Dziś dzieli się ona na dwie wsie sołeckie.

Nowa zabudowa zatarła dawny, unikatowy charakter architektury Karwieńskich Błot.

źródło: www.krokowa.pl