Historia Uzdrowiska Rabka wiąże się z występującymi tu źródłami solnymii sięga lat trzydziestych XIII wieku, kiedyto wojewoda krakowski, Teodor Gryfita upoważnił klasztor cystersów doprowadzenia akcji osadniczej w tzw. „terytorium ludźmierskim” iwykorzystywania soli na potrzeby klasztoru. Nazwę Rabki po raz pierwszywymienił Jan Długosz, wspominając o dokumencie Bolesława Wstydliwego,który potwierdzając nadanie tych ziem Cystersom, użył stwierdzenia „Sal in Rabschyca”.
W 1382 r. Ludwik Węgierski, w związku z zatargami z cystersami, odebrał Rabkęklasztorowi. Za czasów Władysława Jagiełły dobra te zostaływydzierżawione możnym rodom rycerskim. W początkach XV w. były wposiadaniu wójta z Dębowego Działu, a następnie zostały one sprzedaneza 1000 grzywien groszy polskich Janowi Ligięzie /wojewodziełęczyckiemu/. 15 sierpnia 1446 r. został wydany przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim dlaAndrzeja i Piotra Jakuszów z Olszówki. Około 1448 r. Rabka przeszła wręce rodu Jordanów z Zakliczyna herbu Trąby. Z działalnością tego rodułączy się: wybudowanie pierwszego kościoła /w 1557 r./ będącegofundacją Wawrzyńca Spytka Jordana z Meleszyna, kasztelana krakowskiegooraz prawdopodobnie również wybudowanie na skarpie w widłach Raby i Poniczanki dworu o charakterze obronnym.
